1940’ta Mersin’in bir Toros köyü olan Arslanköy’de doğar. Kendi deyimiyle “kıraç tepedeki domates fidani” gibi olan yoksul bir çiftçi ailesinin "13" çocugundan biridir. Çocuklugu Toros’larda yoksulluk icinde geçer.Oğlak çobanlığı yapar...

İlkögrenimini köyünde bitirir ve ikinci doğumu olarak gördügü Diyarbakir Dicle Köy Enstitüsüne girer…

 "Ben köy enstitülerini, bozkırda çalınan Vivaldi müziğine benzetirim hep. Bitmez tükenmez baharların, mevsimlerin bozkıra gelişini müjdeleyen Vivaldi müziği..." O. Şahin"...Sınıflarımız birer kitaplıktı. Herkes istediği kitabı alır okurdu. Okuma salonunda aylık edebiyat dergileri ve günlük gazeteler bulunurdu. Varlık dergisini ilk orada tanıdığımı söylemeliyim. Ay sonları, o ayın en çok kitap okuyan öğrencileri bayrak töreninden önce herkese tanıtılır, armağanlar verilirdi. Kitap yakma, kitap korkusu ve düşmanlığı yoktu. Oturduğumuz tabureleri, duvar panolarını, karatahtaları, okul parkındaki palmiyeden futbol sahasındaki kale direklerine kadar bizler yapardık. Ödev için yaptığımız çerçeveler, resim derslerinde başarılı görülen resimlere yıl sonu sergilerinde çerçevelik ederdi. O tabloları yöremizdeki uygulama okullarına armağan ederdik..."

Her dersin ayrı bir yeri, ayrı bir dersliği vardı: Müzik derslerimizi "müzikhane"de; sayısız nota sehpaları, piyano, elli kadar mandolin, sekiz keman, bir o kadar akerdeon, gramafon ve taş plaklarla dolu bir sınıfta yapardık. Müzikhane duvarlarını, Türk Beşlileriyle, batının büyük bestekarlarının resimleri süslerdi. Resim derslerini baştan aşağı boya ve renk kokan, ayaklı resim sehpaları, tuvaller, önlüklerle dolu başka bir sınıfta "resimhane"de yapardık.

1958-61 yılları arasında Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü"nde okur…

İmtihana giren 260 adaydan sadece 39u kazanır...

"...Fırat’ın kenarından Ankara Gazi Eğitim’e girdiğim ilk birkaç gün, kendimi tarihin 200 yıl gerisinden gelmiş biri sandım..."

‘Hayat Mecmua’sına fotograf çekerek, okul korosunda şarkı söyleyerek cep harçlığını çıkarir…

‘GEE’ tiyatrosu’nda roller alır....

     İzcilik bir tutkunın, özgürlüğün adıdır O"nun için...  Hayatının en güzel gençlik günlerini Erciyes te kayarak yaşar…

            
‘61 darbesinde, başkent sokaklarında öğrenci hareketlerine katılır…

Okulun en şanslı kuralarindan birini çeker ve….

Osman Sahin, bir çok sosyal bilimcinin doktora veya daha yüksek akademik dereceleri edinmek için yaptıkları araştirmalardan çok daha fazla ve özgün araştırma yapmıştır. Malatya’da ögretmenlik yaptigi yillarda Köy Enstitülerinden edindigi aliskanlikla, Malatya, Elazig, Maras ve Tunceli’nin 33 köyünde arastirmalar yapmis ve bunlari 80 sayfalik raporlarla tesbit etmistir. Kabataslak bir hesapla, toplami 2500 sayfayi askin orijinal tesbiti ile, Türkiye’de kirsal sosyoloji alanindaki en büyük ham bilgiyi yalniz basina toplamistir. Ve bu özgün bilgidir ki Osman Sahin’i, Köy Enstitülüler içinde en verimli öykücülerden biri haline getirecektir...

Malatya da, Gazi Eğitim yıllarından tanıdığı ve Turan Emeksiz Lisesine Almanca öğretmeni olarak atanan Sevil Kurtcebe ile evlenir…

 

Kızları “Tomris ve Buket”  Malatya da dünyaya gelir…

Diğer Köy Enstitülü üretken ögretmenler gibi, Sahin de üretime katkisi yok denecek kadar az olan bürokrasinin gazabina ugramaktan kendini kurtaramaz. Ve bu, her ilde heykeli dikilmesi gereken Anadolu'lu agir fikir isçisi, 1978 yilinda yazdigi bir kitap elestirisi yüzünden 1982 yilinda 18 ay hapis cezasina mahkum edilir...!

Şile ve Yalova cezaevlerinde yatar… 

12 kişilik koğuşta, 8 hırsız, 4 uyuşturucu kaçakçısı, 3 kaçakçı ve 2 ırz düşmanı ile "9 ay 18 gün" toplam hapis yatar...!

Osman Şahin kendi hapishane deneyimini ve gözlemlerini şu yargıyla bitiriyor:

 “Hapse kolay ve ucuz girilir, çok pahalı deneylerle çıkılır. Maphus insanı öylesine kuşatılmıştır ya, duygularıyla zengindir. Baharı da içinde taşır, kışı da. Hapis insanı, bir duygu yükü duygu ağırıdır. Sürekli sevinçle acının uçlarında gezinir. İçi iyiye de , kötüye de koşarak gider. Bir yüzü gülmeyi yaşıyorsa, öbür yüzü acıyı yaşıyordur. İnsan kendi iç ayrıntılarının ayrımına en çok hapisanede iken varıyor.Daha önceki yaşamının iyi kötü bir özümlemesini yapıyor. İnsan dışardayken bir insansa, içerde üç dört insan oluyor.”

HAPİSHANE MEKTUPLARI....

HAPİSHANE MİSAFİRLERİ....

"...Yaşar Kemal, Kerim Korcan, İhsan Yüce, Bekir Yıldız, Alpay Kabacalı, Ruşen Hakkı, Adalet Ağaoğlu ve eşi, Ali Özgentürk ve nice sanatçı dostları Şahin"i ziyaret ederler..."

Talip Apaydın, Erdal Öz, Mustafa Ekmekçi, Tomris Uyar mektuplarıyla destek verirler...   

Yıl 1950. Aslanköy ilkokulunu bitirdim. D.P. iktidarda. Minareden her gün Türkçe dinlediğimiz, “Tanrı uludur, Tanrı uludur, Tanrıdan başka yoktu tapacak” diye okunan ezanlar Arapçaya çevrilmişti. Köy çocuklarının nefes borusu sayılan Köy Enstitüleri’ne, yoksul çocuklar artık sınavla alınır olmuştu.

Aslanköy ilkokulunu bitiren 63 arkadaşımdan en az yarısı, “enstitü” sınavlarına katılabilmek için, Mersin’in yolunu tutmuşlardı. Kimi yaya, kimi at, eşek sırtında. O zamanlar köy yolları açılmış değildi. Motorlu araçlar gidip gelemezdi köylere.

Ben o sırada, Küppeş Dağı’nda oğlak çobanlığı yapıyordum. Küppeş Dağı, köyün beş kilometre batısında, Başpınar Mahallesi’nin karşısında ormanlık, yüksek bir yerdi. Kardeşlerimden Ejder geldi. “Babam, acele gelsin, yarın seni “enüsdü” imtihanı için Mersin’e gönderecekmiş “ dedi. Çobanlığı kardeşime bırakarak akşamüstü köye ulaştım. Babam, nüfus kâğıdımla, kalemimi, silgimi bir zarf içinde elime tutuşturdu. Beş lira da para verdi.

Ertesi sabah, sınıf arkadaşım Cafer’le yayan yapıldak çıktık yola. Cafer’in kara bir şalvarı vardı. İkimiz de yalın ayaktık. O yıllar ailecek yok yoksulduk. Benimle kardeşlerimin çoğu yalınayaktılar. Ayak tabanımızda “taşdöğen” dediğimiz kan çıbanları çıkardı.

Köyümüzün karşısında, mağarasıyla ünlü Şaymana Dağı vardı. En az onbeş kilometre çekerdi. O dağa doğru yürüdük. Öğlene yakın, Şaymana’ya ulaştık. Dağın arkası, ak topraklı derin yarlarla kaplıydı. Ak topraklı yerlerden kaynayan pınarlar genellikle soğuk olurdu. Teknekoyağı pınarında su içtik. Elimizi yüzümüzü yıkadıktan sonra devam ettik yolumuza. Haziran başlarıydı. Toroslar’da baharla yeşilin kudurduğu günlerdi. Her adımda irili ufaklı böcekler, çekirgeler, kuşlar uçuşuyordu. Göz alabildiğine her yan çıldırmış gibiydi yeşillikten.

İki yanı seyrek çamlarla kaplı, yeşili bol, derin bir koyağın tabanındaki keçi yolunu izleyerek Fındıkpınarı’na ulaştık. Gün ikindi olmuştu.

Fındıkpınarı, Mersinli zenginlerin yayla yeriydi.  Suyu, yolu boldu. Elektriği vardı. Dik çatılı, kiremitli, ahşap binaları şıktı.

“ Çenesizin Oteli” derler bir oteli vardı.

Sabahtan beri yürüdüğümüz için tabanlarımız ağrıyordu. Karnımız acıkmıştı. Kısa pantolonlu çocuğun biri, bağıra çağıra susamlı simit satıyordu. “Kaça? Dedik. “Tanesi iki buçuk kuruş” dedi. Birer tane aldık, yemeye başladık. O zamanlar ortası delik iki buçuk kuruşluklar vardı. Fındıkpınarı’nda yediğim simit, hayatımda yediğim ilk simitti.

Fındıkpınarı’nda babamın içki arkadaşı Halil amca vardı. Biz ona “Hallov Amca” derdik. Hallov amcayı sordum, dükkânı varmış, hemen yerini gösterdiler. Orta yaşlı, şişmanca, kır saçlı, sevimli, cana yakın bir insandı. Hallov Amca’ya kendimi tanıttım. “Ben Aslanköy’den eski muhtar Tahir Şahin’in oğlu Osman. Bu da aynı köyden Cafer. Babam selam söyledi. Yarın Mersin’e imtihana gideceğiz. Sizde kalacakmışız” dedim. Hallov amca, dükkândan çıkarak, eliyle yukarıdaki iki katlı, ahşap evi gösterdi. “Gidin eve! Çocuklar var orda” dedi. Yukarıya doğru yürüdük. Orada bizi Hallov amcanın karısı ile oğlu Emin karşıladı. Emin kısa pantolonlu, çoraplı, ayakkabılı, düzgün yüzlü, temiz bir çocuktu.  Yalınayak ve fistanlı olmama karşın bana tepeden bakmadı. Meyve getirdi, yedik. Konuştuk. Karanlık çökünce, dışarıdaki ağacın dibine yer yatağını serdiler. Cafer’le girdik yorganın altına, uyuduk.

Er sabah kalktığımızda, Emin de kalkmış, bizi bekliyordu. Önümüze düştü. Meydana götürdü bizi. Oradan kamyonlar kalkıyordu Mersin’e. Kamyonlardan birini durdurdu. Bindik. Kamyon hareket etti. Cafer’le benden başka kimse yoktu kamyonun içinde. Bizi götüren kamyon kireç kamyonuydu. Kireç götürür getirirmiş. Karoserin her yanı kireç bulaşığı, kireç artığı içindeydi. Kamyon hızlanınca bir kireç tozu kalktı, bir kireç dumanı içinde kaldık ki, inanılmaz. Üstümüz başımız bembeyaz olmaya başlamıştı. Kamyon karoserinin tabanına, yüz kadar da yeni kesilmiş, yeni yüzülmüş, ala kanlı koyun-keçi postu sermiş, yüklemişlerdi. Ayaklarımızı kireç tozu yakmasın diye postların üstüne bastık. Yumuşacıktı ya, bir süre sonra tabanlarımız, baldırlarımız, bacağımız kaşınıp yanmaya başladı. Bu kaşınma ve yanma Mersin’e kadar dürdü. Koyun-keçi postlarındaki keneler bacağımıza ağmış: meğer onlarmış tenimizi ısıran, kaşındıran.

Bir buçuk saat sonra Mersin, Yoğurt Pazarı’nda indik kamyondan. Üstümüz başımız, kaşımız, saçımız değirmenden çıkmış gibi bembeyaz olmuştu, kireç tozundan.

Pek çok sınıf arkadaşımızla karşılaştık Yoğurt Pazarı’nda. İçlerinde akrabam, komşumuz, resul Aslanköylü’de vardı. Kaşına kaşına aralarına karıştık arkadaşların. Bazı arkadaşların yanlarında babaları vardı. Bu da bize güven veriyordu. Bir veli, imtihana İleri İlkokulu’nda gireceğimizi söyledi. Önümüze düştü. İleri İlkokulu’na doğru yürümeye başladık. Yollar asfalttı ve kaldırım taşlarıyla kaplıydı.

“Ne güzel, ne diken var, ne çamur, ne de keskin, sivri taşlar… Böyle yolda yalınayak yürümenin gözünü seveyim” dedim içimden.

İleri İlkokulu’nun bahçesi kalabalıktı. Okaliptüs ağaçlarının gölgeleri öğrenci doluydu. Fistanlı, kara şalvarlı, yanık yüzlü, yıkıntı altından kurtarılmışlar gibi yarı şaşkın, henüz bakmasını bilmeyen benim gibi yoksul köylü çocuklarıydı onlar da. Derken isimlerimiz okunmaya başlandı. Sıraya girdik. Benim girdiğim sıranın başına bir öğretmen geçti. İkinci kattaki sınıflardan birine çıkardı bizi. Sıralara teker teker oturduk. Kurşun kalemimi, silgimi ve kimlik cüzdanımı çıkarıp önüme koydum. Soruları yazmaya başladılar. On kadar soruydu. Biri dışında hepsini yanıtladığımı sanıyorum. Yazım da oldukça okunaklı ve güzeldi. Öğleüstü sınav bitti. Yazılı kâğıtlarımızı topladılar. Bizi dışarı çıkardılar. Sevinç içindeydim. Cafer’le bazı arkadaşlarım üzgündüler. Sınavları iyi geçmemişti anlaşılan. Resul Aslanköylü de sevinç içindeydi.

Bahçeye indik. Başımızdaki Veli: “Kamyon akşamüstü Yoğurt Pazarı’nın oradan kalkacak. Herkes vaktinde hazır olsun!” dedi. Dağıldık.

Mersin sıcaktı. Hem susamış, hem acıkmıştık. Cafer’le yine birer simit aldık yedik. Parkta bir hortumdan su akıyordu. Hortum suyuna ağzımızı dayadık, kanasıya içtik. Yal gibi sıcak bir suydu. İster istemez Toroslar’ın kar kokulu, dondurucu suları aklımıza geldi.

Cafer’le üç yeri görmeye karar verdik. Biri denizdi, Öbürü Mersinli Ahmet Pehlivan kahvesiydi. O yıllar Mersinli Ahmet çok ünlüydü. 1948 Londra olimpiyatlarında iki altın madalya almıştı. Bizim Toros köylerinde de karakucak güreşi yaygındı. Bu yüzden mersinli Ahmet Pehlivan adı dillerde efsaneleşmişti. Görmek istediğimiz üçüncü yer ise Demiryoluydu. Demiryolu deyince aklımıza, her yanına demir döşenmiş yol geliyordu.

Denize doğru yürüdük. Bugünkü liman tesisleri, dalgakıranlar yoktu o zaman.  Denizden doldurularak yapılmış Mersin Parkı da yoktu. Deniz, bugünkü sahil yolunun geçtiği yerden başlıyordu.

Deniz merak ettiğimiz kadar varmış; ufukların altına kadar her yan suydu. Büyüktü ve çok maviydi. Köpükleri de büyüktü ve apaktı. Dalgalı ve uğultuluydu. Tuzumsu, tuhaf bir kokusu vardı. Köpükleri sahile vuruyor, hışırdıyor, kumların üstünde incecik, geniş bir dil gibi uzanıyor, sonra sönüyordu. Ayrıca deniz üstünde uçuşan, o güne kadar hiç görmediğimiz türden, gümüşümsü beyazlıkta kuşlar vardı; martılar…

“Bu kadar büyük bir suyun tadı nasıl acaba?” diyerek, deniz kenarına yattım. Ağzımı dayadım deniz suyuna. Dayamamla, ayağa kalkıp tükürmem bir oldu. “Sidik gibi tuzluymuş” dedim kendi kendime.

Sora sora Mersinli Ahmet Pehlivan’ın Olimpiyat Kahvesi’ne ulaştık sonra. Kahve deniz kenarındaydı. Çok geniş, çok büyüktü. Duvarları, altın madalyalı, mayolu güreşçi resimleriyle doluydu. Ne var ki, Mersinli Ahmet Pehlivan yoktu. Kahveden çıktık. Demiryolunu görmeye gittik sonra. Bir de ne görelim; bir çift raydan başka bir şey değilmiş demiryolu meğer.

Bu gezmelerimiz sırasında gördüğümüz her ev bize saray gibi gelmişti. Ne çok camlı ev, ne çok dükkân, mağaza, ne çok insan vardı. Kısa etekli, saçları açıkta, sivri topuklu ayakkabılarla yürüyen şık hanımlar gördük. Sipsivri topukların ütünde nasıl durduklarını, düşmeden nasıl yürüdüklerini arkadaşım Cafer’le merak ettik. Bir de o güne kadar hiç görmediğimiz türden ağaçlar vardı; Palmiyeler, muz ağaçları, incirler, narlar, portakal ve limon ağaçları, okaliptüsler, karabiber ağaçları, kauçuk ağaçları falan…

Akşam olunca Yoğurt Pazarı’nda toplandık. Fırından anama kocaman bir somun ekmeği satın almış, bir gazeteye sarmıştım. Anamın ağzında dişleri eksikti, somun ekmeği yumuşak olduğundan anamın ağzına iyi gelirdi.

Üstü branda beziyle kaplı bir kamyon geldi. Doluştuk içine. Kamyon hareket etti. Salkım saçak, ayakta birbirimize tutuna tutuna yolculuk başladı. Bir buçuk saat sonra Fındıkpınarı’nda aldık soluğu. Karanlık çökmüş, süt gibi bir ay doğmuştu. Bizim köylü bir sürü çocuk, yokuş yukarı, kuzeye doğru yaya yürümeye başladık. Çiriş ve baldıran otlarının kokuları sarmıştı ortalığı. Üç saatlik bir tırmanıştan sonra ak topraklı Şaymana Dağı’na ulaştık. Köyümüzün ışıkları göründü. Görünen elektrik ışığı değildi. Köyümüzde elektrik yoktu. Görünen, çoban ateşleri ile ev önlerinde yanan tek tük ateşlerdi.

Kösüre mahallesindeki bahçemize ulaştığımıza, ay göğün ortasını bulmuştu. Sanırım gece yarısıydı. Babam, çardağın önüne, selvi söğüdünün altındaki yer yatağında uyuyordu. Anam da yanındaydı. Uyandırdım. “Baba ben geldim!” dedim. Uyanan babamın ilk sorusu: “İmtihan iyi geçti mi?” oldu. “iyi geçti” dedim. Yalan söylediğimi sanarak; “Sonuçlar açıklanınca anlarız iyi geçip geçmediğini. İmtihanını kazanamazsan, ömrünün sonuna kadar sürünün başına çoban olarak dikerim seni” dedi.

Ne diyebilirdim?

Anacığım, “Hoş geldin, Sarı Osman’ım!” dedi Mersin’den beri elimde taşıdığım gazeteye sarılı somun ekmeğini verdim anama. Çok memnun oldu.

Babam: “Verdiğim beş lirayı ne yaptın? Yoksa tümünü harcadın mı? Diye sordu”.

“Hayır, harcamadım” dedim. “Gidiş dönüş iki yüz kuruz kamyon parası, beş kuruşa da iki simit aldım yedim. Beş kuruda şu anama verdiğim somunun parası. Geri kalan iki yüz seksen beş kuruş cebimde” dedim.

Sevindi babam. “Aferin tutumlu çocukmuşsun”, dedi. Aldı elimden ikiyiz seksen beş kuruşu.

Anam, “Yorgunsundur oğlum. Yat uyu!” dedi. Gerçekten çok yorgundum. Dizlerim ağrıyor, tabanlarım sızlıyordu.

Üstümdeki fistanla birlikte, çardakta yatan kardeşlerimin aralarına sokuldum. Yatar yatmaz uyudum. Sabah ezanında babam yandırdı. “Kalk! Kuzyaka’daki oğlak sürüsü seni bekliyor” dedi .

Azık peştamalını belime sarıp kuşandım. Beş kilometre batıdaki Kuzyaka’ya doğru yürüdüm.

İki buçuk ay sonra, Eylül başlarıydı. Çobanlığını yaptığım oğlaklar büyümüşler, sürüye katılmışlardı. Bana da sığır çobanlığı kalmıştı. Öğleye doğru, büyük ağabeyim Nezir Şahin, atla geldi, sevinçliydi, Attan iner inmez, “Aferin Osman! İmtihanını kazanmışsın. Seninle birlikte imtihana giren çocuklardan dokuz kişi daha kazanmış. Yalnız senin yaşın küçük gelmiş. Hazırlan! Seni köye götüreceğim. Babam yaşını büyütüp, Enüsdüye  kayıdını yaptırmak için seni Mersin’e götürecek” dedi.

Ne diyeceğimi bilemedim. Bir saat sonra ağabeyimin terkisindeydim. Sığır Çobanlığını kardeşlerimden biri devralmıştı. At sırtında döndük köye. Anam, bol küllü sıcak suyla yıkadı, çimdirdi beni. Yepyeni bir fistan giydirdi. Akşam sofrasında babam ilk kez yanına oturttu beni. Bütün kardeşlerime seslenerek: “ Allah’ın izniyle ailemizden ilk defa bir devlet memuru çıkacak!” dedi. Kardeşlerimin bana bir tuhaf baktıklarını sezdim.

Tresi sabah, babam terkisine attı beni. Anam arkamdan hayır dualar etti. “Allah zihin açıklığı versin! Dersine iyi çalış! Okumanı iyi oku! Allah sana akıl bayiliği versin!” dedi.

Gidiş o gidiş… Dicle Köy Enstitüsü’nde okuyacağım, Fırat boylarında köy öğretmenliği yapacağım, Gazi Eğitim Enstitüsü Beden Eğitimi bölümüne gireceğim, ülkemizi derinden sarsan üniversite olaylarına katılacağım, 27 Mayıs Devrimi’ni göreceğim, sonra Malatya Lisesi’ne atanarak, pek çok valinin, generalin, milletvekilinin, bakanın, gazeteci ve yazarın öğretmeni olacağım, bir yazar, bir öykücü ve senarist olacağım, ona yakın ödül kazanacağım, bir kitap eleştiri yazısı yüzünden 18 ay hapis yatacağım, 27 kitabın, otuza yakın senaryonun altına imza atacağım, pek çok ünlü yazar, sinemacı ve kültür insanıyla yakın dostluklar kuracağım, festivallerde, edebiyat jürilerinde görev alacağım, İsveç’e, Bulgaristan’a, Almanya’ya, Hollanda’ya, Belçika’ya, Kıbrıs’a ve ABD’ye davet edileceğim, sempozyumlarda bildiriler sunacağım, üniversitelerde konferanslar vereceğim, yapıtlarım yedi yabancı dile çevrilecek, yayınlanacak… Bütün bunlar aklımın ucundan bile geçmezdi. Bunlar, 54 yıl önce Toroslar’da, adsız, kayıp bir çocukken, Köy Enstitüsü’nde kendimi bulduğum için, orada yeniden doğduğun için oldu. Aynı okulda okuduğumuz arkadaşım, Resul Aslanköylü de Yargıtay 10. Ceza Dairesi başkanlığına kadar yükseldi ve emekli oldu.

Diyeceğim şudur: Köy Enstitüleri’ni kapatanlar bu ülkeye iyilik etmediler. Köy Enstitülerini kapatanlar, bu ülkeye en büyük kötülüğü yapmışlardır.